: )

Dziś zrobiłam rzecz niezwykłą - usiadłam w moim pokoju, tym samym, w którym chowałam się tyle razy by płakać. Usiadłam na parapecie. Patrzyłam na dym unoszący się z mojego papierosa. I nie było w tym nic lirycznego ani smutnego. Nie mogłam przestać się uśmiechać. Nie do księżyca, gdyż nie mam na niego widok u z tej strony. Może... do mnie? Do mnie wcześniej dziś i później.
: )

przerwy

"Boże, zatrzymaj świat, ja wysiadam."
Słabo to jest zrobione,
Boże (?)
Daję 5/10.
Bo przecież kiedy mam grypę, to mogę pójść na zwolnienie.
A kiedy dolega mi coś poważniejszego, dostaję urlop zdrowotny.
A jeśli sprawy rodzinne, to pewnie też ktoś zrozumie, że mnie nie ma, że nie wykonuję moich obowiązków.

A co z nami normalnymi ludźmi?
Przecież wiadomo,
nikt z nas nie jest całkiem zdrowy
całkiem szczęśliwy,
nikt z nas całkiem sobie nie radzi.

Może się mylę. Może są tacy.
Ale ja, czy mi coś dolega?
Raz na pewien czas, powiedzmy pół roku, jestem tak bezsilna, bezradna, załamana. Nie mogę już. Nie mogę już pisać maili z prośbą o przełożenie terminu oddania pracy domowej (ha, jak to brzmi). Nie mogę już pocieszać się, że tym razem pójdzie mi lepiej. Nie mogę już przepraszać za spóźnienie. Że nie zadzwoniłam. Że zawaliłam. Że zachowałam się nieodpowiedzialnie. Zupełnie nie jak dorosła osoba.
Nie mogę, bo nie mam usprawiedliwienia.
To nie przemęczenie,
nie choroba,
nie sprawy rodzinne.

Ja tylko potrzebuję odpocząć. Bez konsekwencji.
Zniknąć na parę dni.
Żeby mnie nie było po prostu.

Więc, Boże (?), gdzie moje prawo do urlopu
z powodu życia?

będę drżeć

Życie,
Czemu jesteś takie?
Przeżywam milion emocji naraz. Uśmiecham się głupio jak za czasów, gdy byłam niewinna. Łapię chwile. Rumienię się.
Płaczę, płaczę, płaczę.
Drżę. Znów się zapalam. Jest mi tak ciepło.
Ale nie chcę spłonąć.
Bądź przy mnie, nie pozwól bym spłonęła. Poprowadź mnie za rękę w dobrą stronę. Powiedz mi jak żyć dobrze.

pomocy

Nawet nie wiem, jak się w tej chwili czuję.
Potrzebuję więcej spokoju i stabilności.
Czasu, czasu, czasu.
Czemu nie chcesz dać mi czasu?
Czemu musi być teraz albo nigdy?
Trochę się boję, że wrócę tam skąd przyszłam.
I znów będę na stosie wspomnień, które zepsułam.
Ale mamo,
ja chciałam tylko, żeby było dobrze.
Czy wciąż mi nie wychodzi?
Czy to właśnie tak być powinno?
Przecież ja wiem, wiem. Wiem wszystko, tylko wiem to tak mgliście. Muszę rozwiać tę mgłę. Zmienić pogodę.

jak się cieszę

W końcu jestem uwolniona. Niestety nie cały czas, ale idę w dobrą stronę.
Jejku, jak się cieszę, jak mi dobrze. Niesamowite, naprawdę.

eh

Ach, losie, czy jak już jestem względnie normalna i niecierpiąca permanentnie, to nie mogę z siebie wykrzesać odrobiny wartościowej prozy (lub chociażby poezji)?
Może tak to już jest... Choć nigdy nie powiem, że nie jestem usatysfakcjonowana dziedziną nauki, którą wybrałam. Aczkolwiek stale obecne uczucie, że jestem debilem nie należy do najprzyjemniejszych...

chyba nie mam zbyt wiele do powiedzenia

Poza tym, że jest mi dobrze, bo nigdzie mi się nie śpieszy. Nikt mnie nie goni. I ja nie gonię. Za własnym ogonem.
Jestem na najlepszej uczelni na świecie, na najlepszym wydziale. Kocham M. B. i się roztkliwiam. No tacy kochani są wszyscy dla mnie, że... och. Kochani. Kocham. Dziękuję.
No to teraz już na pewno zdam.

sesji ciąg dalszy

A więc okazuje się, że jeszcze nie jest przesądzony mój los. To znaczy ocena z analizy. Jestem w otoczeniu dwójki, ale może... Także ponownie proszę o skierowanie pozytywnej energii w moją stronę. Dziś i jutro.

za miesiąc lub później

Od października zaczęłam studiować na drugim roku matematyki na bardzo dobrej uczelni. Udało mi się przenieść z uczelni o bardzo niskim poziomie. Cieszyłam się, że w końcu czegoś się nauczę, a także, że wyrwę się z tego małego Lublina, gdzie nie widziałam perspektyw. Wiedziałam, że prawdopodobnie będzie trudno, bo różnica w poziomie jest duża. Oprócz tego miałam braki z analizy. Jak później się okazało nie tylko z analizy, ale z każdego przedmiotu.
Po pierwszych dniach byłam lekko przerażona. Nie wiedziałam, co się dzieje. Nikt nie tłumaczył od podstaw treści wykładu, nie byłam przyzwyczajona do takiej sytuacji. W Lublinie było inaczej. No ale to nie był Lublin.
Z czasem coraz mniej chętnie chodziłam na zajęcia. Nic nie rozumiałam i czułam się coraz bardziej głupia. Ja, która zawsze słyszałam, jaka jestem mądra, inteligentna, jak mi wszystko łatwo przychodzi. Teraz to, co myślałam o sobie było zaprzeczeniem poprzedniego zdania. I nie było sposobu, żeby jakoś to zmienić. Trochę się uczyłam. Zdarzało się, że ludzie mówili, że tutaj tak jest, że to jest trudny materiał, żebym się nie poddawała. Więc trochę się starałam. No właśnie, trochę, bo musiałam poświęcić naprawdę dużo czasu, żeby zrozumieć jakieś zagadnienie. A nie przeznaczałam na naukę dostatecznej ilości, toteż doszłam do wniosku, że jestem po prostu głupia - czy się uczę, czy nie - efekt jest podobny.
Jakoś około grudnia, może wcześniej, może później, zaczęłam trochę inaczej patrzeć na problem. Rzeczywiście inni uczyli się dużo więcej niż ja. To, że mieli lepsze wyniki nie było dziełem przypadku, ale ciężkiej pracy. Zauważyłam, że ja też potrafię rozwiązywać matematyczne problemy, które tydzień wcześniej były dla mnie niewyobrażalnie trudne. Więc uczyłam się trochę więcej. Ale nie potrafiłam dobrze rozplanować czasu. Była przecież jeszcze szkoła muzyczna w Lublinie, musiałam ćwiczyć na pianinie. Moje wyniki nieznacznie się polepszyły, ale przynajmniej miałam świadomość, że czegoś się nauczyłam i wiedziałam już, o czym jest mowa na ćwiczeniach. Potrafiłam nie grać na pianinie przez kilka dni, gdy byłam tuż przed kolokwium. O dziwo, w tym roku miałam chyba najlepszy egzamin w mojej karierze. A ćwiczyłam dużo mniej niż w zeszłych latach, ale rozsądniej, a do tego miałam pozytywne podejście. I nawet otrzymałam to upragnione potwierdzenie mojej nieśmiałej hipotezy, że chyba umiem grać i chyba nawet ładnie - ocenę dobrą.
Tak naprawdę zrozumiałam, jak należy się uczyć dopiero w połowie stycznia. Niestety, moje poprzednie żałosne wyniki i następne trochę lepsze zadecydowały o tym, że nie zostałam dopuszczona do pierwszego terminu egzaminu z algebry. Z topologią poszło lepiej, ale trochę mi zabrakło, to oceny pozytywnej. Było mi przykro, ale nie miałam się czemu dziwić, znowu nie poświęciłam wystarczająco dużo czasu i wysiłku na przyswojenie dostatecznej ilości materiału. I tak uważam to za spore osiągnięcie, za pierwszym razem miałam 10%, w wyniku całkowicie samodzielnej nauki zdobyłam 40%.
Bardzo nie chciałam mieć trzech poprawek. Uczyłam się analizy. Uczyłam się sporo, wiele rzeczy udało mi się zrozumieć, byłam z siebie dumna. Dzień przed egzaminem zdałam sobie sprawę z tego, jak mało naprawdę umiem. Myślałam, że jakoś to będzie, że może się udać. Nie udało się. Po egzaminie płakałam. Znów czułam się tępą idiotką, która nie wiadomo, co sobie wyobraża. Zawiodłam siebie. Nie chciałam wracać do domu, nie chciałam rozmawiać z nikim, bo na pewno byłyby pytania o to, jak mi poszło. A wiedziałam, że poszło fatalnie.
Ogólnie pierwszy semestr drugiego roku na matematyce był pasmem niepowodzeń. Nic się nie udawało, często się załamywałam, ale walczyłam. Aż w końcu pękłam, bo to było zbyt wiele. Czułam się fatalnie tamtego dnia. Po egzaminie tak bardzo chciałam pobyć sama i popłakać, a jednocześnie pójść do kogoś, kto zrobiłby herbatkę i mnie przytulił. Zdałam sobie sprawę, że nie mam, przynajmniej tutaj, nikogo takiego. Kupiłam papierosy, choć miałam tego nie robić. Włóczyłam się po mieście, potem pojechałam tramwajem w nieznane rejony. W końcu wróciłam do domu, przespałam się kilka godzin, a potem oglądałam serial. Następnego dnia wstałam, wzięłam się do nauki i ćwiczenia bez bólu. Miałam niecałe dwa tygodnie do najbliższej poprawki. 
Zdałam wszystko na czwórki. Może potrzebowałam tamtych porażek, żeby dogłębnie zrozumieć, jak dużo należy się uczyć. W końcu mi się udało. Od pewnego momentu wiele rzeczy mi się udaje. 
Tekstem w innym kolorze wybiegłam trochę w przeszłość. Ale skoro jestem pewna, że tak będzie, to mogę śmiało sobie tak napisać.
Powodzenia wszystkim w sesji. ; )

nawet jeśli nikogo tu nie ma

to proszę o przekazywanie mi jak najwięcej mądrości i pozytywnej energii jutro (tj. dziś) w godzinach 9 - 14. Innymi słowy można by powiedzieć - "proszę o trzymanie kciuków" lecz to nie oddaje istoty tego, o co proszę.

puk, puk

Czy są tu jeszcze jacyś czytelnicy? ; )

w porządku

Moje życie nie jest melodramatem, antyczną tragedią ani też komedią romantyczną. To tylko ciąg małych zdarzeń zbiegający do pewnego punktu skupienia. Jest mi teraz bardzo miło, chociaż tkwię gdzieś pomiędzy pytaniem a odpowiedzią. Nie wiem dokąd mi bliżej. Ale to nic. Uśmiecham się każdego dnia i wieczora, bo wiem, że teraz jest przy mnie ktoś, kto zadba o moje bezpieczeństwo i szczęście. Ja tu jestem. Ja i Wszechświat. Dlatego też nigdzie mi się nie śpieszy. Dryfuję sobie powoli (a może całkiem szybko, przecież czas jest zupełnie względny, toteż prędkość także) do mojego miejsca, w którym jest najcieplej i najlepiej.

jestem misiem

Kochać chce mi się.

Ale czy misie... czy one mogłyby tak zrobić... że się chce płakać?

Piosenka milutka, ale może ja jestem tylko trującym bluszczem.

Może nie należy się do mnie zbliżać.

Choć potrafię być jak miś. Możesz się do mnie przytulić. 

Ale czy miś, nie jest taki dość obojętny.

Gwoli ścisłości: mam na myśli pluszowego misia.

Ja nie jestem misiem jednak. A szkoda.

Hej, kochana.

Troszeczkę tęskniłam za tamtą sobą. Wtedy miast wyrzutów sumienia miałam nieograniczone zasoby żalu i nienawiści do siebie.
Kiedy było tak najbardziej smutno, ciemno, bez nawet jednego promienia, jednej myśli, że może kiedyś być dobrze, myślałam sobie, że to minie, że będzie lepiej. Może nie dobrze, ale lepiej. I trzymałam się tej myśli mocno, nie do końca wierząc i zaciskałam piąstki, gryzłam wargi i ocierałam łezki. Nie bez powodu mówię tak pieszczotliwie. Nadal jestem dziewczynką, której się nie udało dorosnąć do podejmowania ważnych decyzji, do wzięcia życia w swoje ręce. Nadal potrzebuję kogoś, kto mi powie "to jest złe, nie rób tak", "powinnaś zrobić tak", "jesteś taka i taka". Bez tego mnie nie ma.
Ostatnio tu zajrzałam. Szkoda mi siebie i każdego, kto się tak czuł.  Chciałabym siebie przytulić i przeprosić. I chciałabym, żebym mogła sobie wybaczyć.
Przepraszam Cię, Dermanosiu. Nie chciałam. Przepraszam Cię, moja biedna, malutka i głupiutka. Ja wszystko rozumiem i Cię kocham zawsze, na zawsze. Nieważne, co zrobiłaś i co kiedykolwiek zrobisz.
Co ja mogę powiedzieć? Życie nie jest ani smutne, ani wesołe, ani piękne, ani brzydkie. Czasem bywa takie lub inne. Ale to ode mnie zależy.
A teraz mimo własnych zapewnień obawiam się, że mogę być na siebie bardzo zła.
Będzie dobrze. Jest dobrze. Mimo wszystko i zawsze.